prawda orelacjach

W życiu niemal każdej kobiety zdarza się taki moment, w którym dotychczasowa rzeczywistość pęka, a pod stopami otwiera się przepaść. W teorii mamy wtedy prawo oczekiwać, że wokół nas zaciśnie się krąg wsparcia – że rodzina, bliscy i przyjaciele podadzą nam rękę.

Kiedy przychodzi prawdziwa godzina próby, kobieta bardzo często zostaje absolutnie sama, a ci, których dotąd nazywała przyjaciółmi, znikają bez słowa.

Fasadowość relacji rodzinnych to wciąż jeden z największych tematów tabu. W naszym społeczeństwie głęboko zakorzeniony jest mit, że „z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu”. Tworzymy piękne obrazki dla otoczenia, dbamy o pozory, jednak rzadko kto ma odwagę głośno powiedzieć, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami gdy grunt zaczyna się walić.

O tym, jak kruche i warunkowe bywają więzi, najgłośniej mówią fakty, o których wciąż wolimy milczeć:

  • Samotność w obliczu niepełnosprawności: Szacuje się, że w debacie publicznej i statystykach medialnych mówi się o nawet 25-30 %mężczyzn, którzy odchodzą i zostawiają partnerki, gdy na świat przychodzi dziecko z niepełnosprawnością. Kobieta zostaje wtedy nie tylko z niewyobrażalnym ciężarem emocjonalnym i opiekuńczym, ale też z pustką po kimś, kto obiecywał być na dobre i na złe.
  • Niewierność po pięćdziesiątce: Kobiety w dojrzałym wieku, po 50. roku życia, masowo doświadczają porzucenia przez mężów na rzecz młodszych partnerek. Po latach wspólnego budowania domu, wychowywania dzieci i dzielenia codzienności, z dnia na dzień stają się dla systemu i dotychczasowego partnera „niewidzialne”, zmuszone budować swoją godność i stabilizację finansową całkowicie od zera.

Ta brutalna rzeczywistość rodzi kolejny, potężny problem, o którym musimy zacząć mówić głośno. Kobiety niezwykle często nie odważają się na zakończenie toksycznego związku albo na radykalną zmianę niszczącej pracy.

– Dlaczego?

  • Ten portal powstał właśnie po to, by tę pustkę zapełnić. Ma być dla Was realnym wsparciem, bezpieczną przystanią i punktem oparcia, z którego możecie czerpać siłę. Chcę, aby każda z Was znalazła tutaj odwagę do wykonania pierwszego kroku, oraz konkretną radę i jasny kierunek, kiedy własne drogowskazy zawodzą.
  • Bo tradycyjne więzy krwi oraz formalne obietnice bywają przerażająco nietrwałe i fasadowe.
  • Nie gwarantują ani miłości, ani elementarnej lojalności. Ale w tym bolesnym odkryciu kryje się również gigantyczna siła i początek naszej wolności.
  • Skoro biografia i geny nie dają nam bezpieczeństwa, to znaczy, że prawdziwą rodzinę mamy prawo i siłę wybrać sobie same.
  • Prawdziwa rodzina to nie ta z dowodu osobistego, zmuszona do obecności przez konwenanse czy zapisana w drzewie genealogicznym. Prawdziwa rodzina to ci ludzie, którzy dobrowolnie decydują się stać przy nas w absolutnym mroku, kiedy cały świat ucieka.
  • W tym dziale nie będziemy pudrować rzeczywistości. Będziemy rozmawiać o zrzucaniu masek, o cenie samotności i o odwadze do budowania relacji na własnych, twardych warunkach. Bo nawet z najgłębszego kryzysu relacyjnego można wyjść z podniesioną głową – pod warunkiem, że przestaniemy liczyć na fasady i zaczniemy budować więzi oparte na czystej, sprawdzonej w boju lojalności.