Nie uczę teorii z podręczników. Nie sprzedaję gotowych, uniwersalnych formułek z amerykańskich poradników motywacyjnych. Moja wiedza została wykuta w realiach polskiego biznesu – od momentu upadku komunizmu, przez drapieżne lata 90, aż po współczesny, cyfrowy rynek. Tysiące zmian w prawie, transformacje gospodarcze i skomplikowane okoliczności prowadzenia firmy w Polsce to moja codzienność, w której sprawnie poruszam się od ponad trzech dekad. Łączę twarde wykształcenie i specjalistyczną wiedzę z potężnym, namacalnym doświadczeniem w zarządzaniu i restrukturyzacji.
Moje obszary specjalizacji:
Prawo gospodarcze: Znam mechanizmy prawne, które rządzą rynkiem, i wiem, jak bezpiecznie poruszać się w gąszczu przepisów, by chronić majątek i interesy firmy.
Controlling i finanse: Analiza kosztów, optymalizacja procesów i precyzyjne planowanie finansowe to fundamenty, na których opieram każdą strategię biznesową.
Bezpieczeństwo narodowe i międzynarodowe: Patrzę na biznes szeroko – rozumiem ryzyka makroekonomiczne, geopolityczne oraz systemowe, co pozwala mi przewidywać zagrożenia, zanim staną się one katastrofą.
Doświadczenie w działaniu: Przez lata zbudowałam olbrzymie doświadczenie w bezpośrednim prowadzeniu firm oraz zarządzaniu kapitałem ludzkim. Szkoliłam duże grupy sił sprzedażowych dla międzynarodowych korporacji, ucząc ich skuteczności, odporności i technik negocjacyjnych.
Moim flagowym działaniem jest opracowywanie programów naprawczych i restrukturyzacyjnych. Wchodzę tam, gdzie inni widzą tylko zgliszcza, i układam chaos w działający system. Wiem – z poziomu czystej praktyki – jak zacząć od nowa, kiedy ciąży na Tobie wielomilionowy dług, a system finansowy odcina Cię od świata tak drastycznie, że nie możesz otworzyć nawet zwykłego konto bankowego. Znam procedury komornicze, mechanizmy windykacyjne i psychologię kryzysu od podszewki. Gdzie jestem dzisiaj? Przez całe swoje życie buduję własne biznesy. Szanuję etat, ale zawsze wiedziałam, że moja droga to wolność i decydowanie o sobie. Dzisiaj czerpię ogromną radość z pracy, a moje codzienne życie opiera się na niezależności – mogę zrobić sobie wolne dokładnie wtedy, kiedy tego chcę i potrzebuję. Przeszłam drogę od finansowego mroku do absolutnej wolności. I dokładnie tej drogi chcę nauczyć Ciebie Moja misja i filozofia jestem osobą, która jak mantrę powtarza jedną, niezmienną tezę: na każdy, nawet najbardziej beznadziejny problem, istnieją zawsze co najmniej trzy rozwiązania. Nigdy się nie poddaję i zawsze prę do przodu, bo wiem, że wyjście ze ślepego zaułka to kwestia strategii, a nie cudu.
Urodziłam się w świecie, którego dzisiejsze dwudziestolatki nie potrafią sobie nawet wyobrazić. Dorastałam bez internetu i komputerów, a posiadanie przez rodzinę własnego samochodu było wtedy luksusem. W telewizji był tylko jeden program , drugi tylko w sobotę w określonych godzinach – na dodatek nadawany w czerni i bieli, bo na kolor trzeba było jeszcze długo poczekać. Kiedy upadł komunizm, miałam dokładnie 19 lat. Byłam dziewczyną uczoną życia w ustroju komunistycznym, który nagle przestał istnieć. Z dnia na dzień reguły gry, których uczono mnie przez całe dzieciństwo, zniknęły, a przed nami ukazał się zupełnie inny świat. Świat zachodu pokazywany do tej pory urywkowo, czasem odkłamywany, czasem zakłamywany – ale ten, w którym każdy z nas tak bardzo chciał żyć. Żyliśmy wtedy z głową pełną marzeń, idealnie podsumowanych w „Autobiografii” Perfectu – wszyscy chcieliśmy mieć u stóp cały świat i wszystkiego w bród. Każdy chciał skorzystać z gigantycznej możliwości, jaką nagle dawał wolny rynek. Raptem można było handlować, produkować, otwierać własne biznesy. Cała Polska zamieniła się w jedno wielkie targowisko – każdy kombinował, jak zarobić i odmienić swój los. Pośród nich byłam i ja. Uczyłam się tego drapieżnego świata na żywym organizmie. W początkowych latach, kiedy królowały dawne układy, jako młoda dziewczyna musiałam błyskawicznie wyhodować grubą skórę i nauczyć się walczyć o swoje, by nie dać się zadeptać. W początkowych latach królowały mafie albo dawne układy, trzeba było mieć naprawdę twardą du.. aby w tym czasie coś osiągnąć. Rzeczywistość okazała się jednak brutalna. W tamtych czasach błyskawicznie pojawiały się fortuny, ale w większości budowano je na dawnych partyjnych układach. Ktoś taki jak ja – bez znajomości, pleców i kapitału – nie miał najmniejszych szans na łatwy pieniądz. Moje szanse na podbicie tego dzikiego rynku były bliskie zeru. Ale mimo wszystko próbowałam. Mając niespełna 20 lat, będąc tuż po maturze, nie zamierzałam bezczynnie czekać na to, co przyniesie los. Rzuciłam się w wir raczkującego kapitalizmu. Zaczęłam handlować na rynku – dosłownie wszystkim, co w danym momencie chciało się sprzedać. Kasety magnetofonowe, towary przywożone z niemieckiego Aldiego… To była twarda szkoła życia, ale dała mi coś bezcennego: pierwszy własny kapitał i poczucie, że potrafię wziąć sprawy w swoje ręce. Z czasem (rok 1993- mam 23 lata :)), gdy udało mi się odłożyć trochę grosza, postanowiłam zrobić krok naprzód i otworzyłam wypożyczalnię samochodów. Wtedy biznes w Polsce przypominał jednak Dziki Zachód. To właśnie tam po raz pierwszy na własnej skórze doświadczyłam brutalnej nieuczciwości ludzi, pospolitego złodziejstwa i absolutnej nieskuteczności ówczesnego prawa. Moje samochody, na które tak ciężko pracowałam, były niszczone, bezczelnie zawłaszczane, a klienci po prostu ich nie zwracali, porzucając je na drugim końcu Polski. Zderzyłam się ze ścianą bezkarności, która potrafiła złamać niejednego przedsiębiorcę. To właśnie wtedy odebrałam jedną z najbardziej brutalnych lekcji w moim życiu. Dowiedziałam się, że policja nie chroni i nie pomaga w sposób, w jaki mogłoby się wydawać. Kiedy klient zabierał mój samochód, nie oddawał go i wcale nie miał takiego zamiaru – w świetle przepisów nie była to kradzież, lecz przywłaszczenie. Prawo nie dawało mi możliwości natychmiastowego odzyskania mojej własności. Jedyną drogą było postępowanie cywilne, czyli wieloletni, wycieńczający proces sądowy, by po latach próbować odzyskać auto przez komornika 😉 w jakim stanie – to już się domyślić. Dramat, ale taka była rzeczywistość. I wiecie co? Z perspektywy czasu widzę, że do dzisiaj niewiele się w tej kwestii zmieniło. Zmieniły się branże, technologia poszła do przodu, ale moja rada dla Was pozostaje niezmienna: licz na siebie, nie na prawo. Wiedziałam, że nadszedł czas na zmianę. Zmiana była konieczna i nieunikniona – mój kapitał ulokowany w samochodach drastycznie topniał, a zyski po prostu znikały. Nie mogłam bezczynnie patrzeć, jak idę na dno. Aby uratować to, co jeszcze zostało, podjęłam szybką decyzję i zainwestowałam w drobną produkcję. Weszłam w kooperację przy produkcji lamp, zajmując się wytwarzaniem podzespołów. Czy to był interes moich marzeń? Skądże. Ale dawał mi stabilizację i pozwalał żyć. Najważniejsze jednak było to, że nie osiadłam na mieliźnie. Ten biznes był dla mnie bezpieczną przystanią, z której cały czas bacznie obserwowałam rynek. W głębi duszy wciąż szukałam tego jednego, wielkiego biznesu i tych prawdziwych, dużych pieniędzy. Jestem zodiakalnym Baranem. O nas, Baranach, mówi się, że nie przyjmujemy do wiadomości słów: „czegoś się nie da”. Taki człowiek po prostu musi osobiście uderzyć głową w mur, żeby na własnej skórze sprawdzić, ile jest prawdy w powiedzeniu, że głową muru nie przebijesz. I ja ten mur przebijałam. Podpatrując gigantyczne sukcesy finansowe firm, które zajmowały się wydobyciem kruszyw – piasku, żwiru czy produkcją grysu – uznałam, że drobna produkcja lamp to dla mnie za mało. Moja ambicja i głód wielkiego biznesu wygrały. Postanowiłam, że będę miała własną kopalnię. Nie miałam absolutnie zielonego pojęcia, jak to zrobić. Kiedy zaczęłam badać temat, włos zjeżył mi się na głowie. Jeden hektar ziemi, pod którą kryły się pokłady kruszyw, kosztował majątek, a ja potrzebowałam ich minimum dziesięć lub dwadzieścia. Do tego dochodziły gigantyczne koszty potężnego sprzętu do wydobycia, przesiania i uzdatniania surowca. Na koniec wisienka na torcie: decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach (OŚ), skomplikowane procedury koncesyjne i walka o klienta.
Z logicznego punktu widzenia to powinno było być całkowicie niewykonalne. Dziewczyna , bez milionów na koncie, porywająca się na ciężki przemysł wydobywczy. Każdy rozsądny doradca popukałby się w głowę. A ja to zrobiłam. Miałam swoje pięć minut. To, jak krok po kroku dokonałam czegoś, co dla wszystkich było niewykonalne dziś elektryzuje każdego, kto ją słyszy. A ja to zrobiłam. Miałam swoje pięć minut. Rozegrałam to jak partię szachów. Kopalnię wydzierżawiłam od Gminy, ale wcześniej, za ułamek wartości, odkupiłam od byłego wojewody przylegający do niej zakład przetwórstwa kruszyw. Trafiłam na niebywały fart – wojewoda z wójtem pokłócili się (zapewne o kasę), a ja znalazłam się w idealnym miejscu i w idealnym czasie. Najpierw po cichu kupiłam zakład. Kiedy wójt się o tym dowiedział, nie miał już wyjścia. Wiedział, że aby utrzymać działający zakład, musi oddać kopalnię do eksploatacji. Gdy Gmina ogłosiła przetarg, tylko ja mogłam go wygrać – byłam jedyną właścicielką infrastruktury do przetwórstwa. W pakiecie z przetargiem dostałam wszystko: decyzję środowiskową (OŚ), pozwolenie na eksploatację oraz oświadczenie o przeznaczeniu gruntów. Wszystko, co było niezbędne do natychmiastowego uzyskania koncesji. Uzyskałam tę koncesję i z impetem rozpoczęłam eksploatację. Kopalnia była już co prawda częściowo wyeksploatowana przez poprzedników, ale to, co w niej zostało, to wciąż była prawdziwa fortuna. Pamiętam ten widok: potężna ściana wyrobiska miała około 12 metrów wysokości, a cała powierzchnia kopalni zajmowała 5 hektarów. W 1997 roku, mając zaledwie 27 lat, u boku miałam piękne, 3 letnie czerwone BMW 525, dom w budowie, figurę gwiazdy, a na nogach szpilki o wysokości 11 centymetrów. Czułam absolutną, niczym niezachwianą pewność, że właśnie podbiłam świat. Byłam przekonana, że od tej chwili czeka mnie już tylko życiowe eldorado, nieskończone szczęście i pasmo samych sukcesów. I wtedy nastąpił krach. Nie wiedziałam wtedy jednej, kluczowej rzeczy: stare układy były, są i będą. Jako człowiek z zewnątrz, któremu po prostu udało się perfekcyjnie wykorzystać „ten jeden moment”, nie miałam żadnej gwarancji bezpieczeństwa. Lokalnym decydentom bardzo szybko przestało się podobać, że tak ogromny interes uciekł im sprzed nosa. Dokładnie w rok po rozpoczęciu w pełni legalnej eksploatacji, na teren kopalni wkroczyła bezwzględna, niszczycielska machina. Rozpoczęła się zmasowana kontrola z Ochrony Środowiska. Miałam wtedy 27 lat. Był listopad 1997 roku, kiedy całe moje eldorado rozsypało się jak domek z kart. Urząd ochrony środowiska uderzył we mnie z siłą, której nie mogłam przewidzieć. Zarzucono mi, że choć wygrałam oficjalny przetarg i legalnie uzyskałam koncesję, to cała procedura opierała się na nieprawdziwym oświadczeniu Gminy dotyczącym przeznaczenia gruntów. Okazało się, że teren kopalni – mimo że Gmina sama wcześniej prowadziła tam eksploatację – formalnie nigdy nie został wyłączony z produkcji leśnej. W świetle papierów to wciąż był las. Urzędnicy bez mrugnięcia okiem uznali, że to ja – jako przedsiębiorca – miałam prawny obowiązek zweryfikować, czy oświadczenia państwowego urzędu są prawdziwe. Gmina zawiniła, ale uderzono we mnie. Moją kopalnię zamknięto z dnia
na dzień. Mało tego – naliczono mi ponad 1 milion złotych kar i opłat. W ułamku sekundy, ze szczytu sukcesu, spadłam w otchłań gigantycznego długu i całkowitej bezradności wobec systemu. Może kiedyś opowiem jak skończył się ten biznes, teraz tylko krótko : zniszczyli mnie ale nie zrealizowali celu, nie sprzedałam zakładu przetwórstwa za symboliczny grosz. Nie ma zakładu a kopalnia nadaje się tylko do rekultywacji. Jak to zrobiłam ? Prawo i umiejętność stosowania 🙂 Ja przetrwałam. I kiedy myślałam, że gorzej już być nie może, że grunt pod moimi nogami ostatecznie się zapadł… dwa tygodnie później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. I co? Oczekujecie pewnie, że napiszę, jaka byłam dzielna, opanowana, kontrolująca sytuację? Nie, nie powiem Wam tego. Byłam totalnie załamana. Zostałam sama z moim partnerem, który obwiniał mnie o wszystko. Miałam gigantyczne długi i ciążę, której nigdy nie chciałam. Byłam niekochana, niechciana, w absolutnym dramacie. Nie zabiłam się jednakże. Urodziłam syna i zawalczyłam o rzeczywistość. Dzisiaj mój syn ma 28 lat i jest super człowiekiem. Ale wtedy, w tamtym mroku, nie było w tym żadnej magii – tylko codzienna, brutalna walka. Zapytacie mnie pewnie, czy spłaciłam te długi. A jak niby? Nie da się ot tak, otwarciem dłoni spłacić ponad milion złotych. Nie podniesiesz się po takim upadku bez pomocy, chyba że nazywasz się Donald Trump i stoją za tobą potężne plecy. Za mną nie stał nikt. Zupełnie nikt. Musiałam zawalczyć o siebie i o to małe życie – choć wtedy jeszcze kompletnie nie
wiedziałam jak.
I co było dalej? Nie chcę wchodzić w szczegóły mojego doświadczania brutalności życia. Nie opiszę Wam ze szczegółami, jak minuta po minucie przetrwałam tamten czas. To, jak poradzić sobie z komornikami, z BIK-iem, z całkowitą niewiarygodnością kredytową i z potworną samotnością – bo uwierzcie mi, w takich momentach zostajecie absolutnie same – to nie jest temat na jeden krótki artykuł. Partner, któremu tak dobrze żyło się u Waszego boku, nagle staje się Waszym największym przeciwnikiem. A Wy, wbrew wszelkiej logice, próbujecie jeszcze ratować ten beznadziejny związek. Po co? Dla dziecka! Dzisiaj wiem już, że to totalna bzdura. Te wszystkie mechanizmy, błędy i sposoby na przetrwanie to temat na osobne, głębokie szkolenia. To nie są proste rzeczy. Kiedy wydarza się katastrofa, musisz po prostu zacząć funkcjonować w nowej rzeczywistości. Po tak potężnym upadku nie ma jednego, łatwego rozwiązania. To proces wielowarstwowy, złożony, zależny od czasu, człowieka i konkretnych okoliczności. Dużo tych wspomnień. Ale powiem Wam jedno: dzisiaj mam 56 lat, a mój syn 28. Przez te wszystkie brakujące lata w mojej historii nie siedziałam z założonymi rękami. Wręcz przeciwnie. Zbankrutowałam jeszcze raz. Tylko tym razem skala była nieporównywalnie większa. Bazą tego wszystkiego był kontrakt z funduszem inwestycyjnym i gra o naprawdę wielkie pieniądze – kontrakt opiewający na 6 milionów dolarów. Z pozytywnych rzeczy : parę lat poświęciłam też na studia w tak zwanym „między czasie” , co pozwoliło przejść wiele zawirowań dużo łatwiej niż pierwsze upadki.
Wiedza daje siłę i zwiększa zdecydowanie zdolność pokonywania problemów. Prawo gospodarcze, bezpieczeństwo narodowe i międzynarodowe, controling to tematy w których poruszam się biegle. Nie chcę już wchodzić w szczegóły tego drugiego upadku. To doświadczenie całkowicie zmieniło moje rozumienie świata i ludzi. Ta sytuacja kolejny raz brutalnie pokazała mi, jak niewiele warte są pozorne przyjaźnie. Scenariusz się powtórzył: w momencie krachu znowu zostajesz sama. Tym razem jednak nie byłam już kompletnie sama – byliśmy my: mój mąż, mój syn i ja. Tworzyliśmy małą, rodzinną twierdzę. Ale na zewnątrz? Pustka. Chwilę wcześniej, gdy wszystko szło świetnie, wokół nas kręciło się mnóstwo ludzi – rzekomych przyjaciół i rodziny. Gdy grunt osunął się nam spod nóg, wszyscy nagle wyparowali. Od tamtych wydarzeń minęło już trochę lat. Czasami wspominamy te trudne czasy, wydarzyło się wiele spraw, nastąpiło wiele zmian, które nas rozwinęły i wiele nauczyły. Do dzisiaj wspólnie wspominamy moment, w którym z wielkiego domu o powierzchni 180 metrów musieliśmy nagle przenieść się do małego, 50-metrowego mieszkania. Było tak ciasno, a na samym środku korytarza postawiliśmy quada syna – po prostu nie mieliśmy sumienia pozbawiać go tej jednej radości. W starym domu zostawiliśmy cały kontener wartościowych rzeczy. Nie dlatego, że ich nie chcieliśmy – po prostu w tamtej chwili nie mieliśmy nawet paru groszy, żeby zapłacić za ich transport. Mój mąż to człowiek, który wszedł w moje życie i pokochał mojego syna jak własnego – choć oboje wiemy, że ta genetyczna prawda była inna, to jego miłość i oddanie były absolutnie prawdziwe. I kiedy ten drugi, potężny krach zabrał nam wszystko, staliśmy tam razem. Bez grosza przy duszy, wylądowaliśmy na Śląsku w 2008 roku. Zaczynaliśmy od nowa. Ze świadomością, że przed nami wciąż jest całe życie. Dzisiaj jestem na zupełnie innym poziomie, świadoma, zabezpieczona, bezpieczna, chcę się z Tobą podzielić moim doświadczeniem, wiedzą i siłą .